W 1909 u odbiorców indywidualnych i przemysłowych było ich zainstalowanych już 10 065 sztuk.
Początkowo gazownia zajmowała obszar 0,8 ha, w 1918 roku 3,2 ha, a po wojnie 7,4 ha. Do wytwarzania gazu używano węgla górnośląskiego oraz angielskiego. Dla ułatwienia transportu w 1890 roku wybudowano własną bocznicę kolejową, która wiodła wzdłuż dzisiejszej ulicy Ogińskiego. W 1909 roku przeszło przez gazownię 1219 wagonów o łącznym ładunku 17,5 tys. ton. W 1910 roku, między innymi dla rozładunku wagonów z bocznicy oraz barek na Brdzie, powstała kolejka wisząca o napędzie elektrycznym.
W 1881 roku dokonano pierwszej przebudowy gazowni. W kolejnych latach modernizowano najczęściej piecownię. W roku 1905 przystąpiono do budowy pięciu pieców o tak zwanych retortach pochyłych. W tym samym roku wybudowano również budynek administracyjny według projektu miejskiego radcy budowlanego Carla Meyera. W 1908 roku powstało urządzenie do produkcji gazu wodnego. W latach I wojny światowej i pierwszych latach powojennych gazownia nie wzbogaciła się w nowe inwestycje.