Wyeksploatowane urządzenia przyczyniły się do spadku produkcji gazu, a dodatkową barierą rozwoju był późniejszy światowy kryzys ekonomiczny.
Okres międzywojenny thumb|180px|left|Kolejka wisząca do transportu węgla, istniejąca w latach 1910–1959 Przedsiębiorstwo zostało przejęte przez władze polskie 21 stycznia 1920. Produkcja gazu wynosiła wtedy 3,7 mln m³. Poważniejszy rozwój gazowni rozpoczął się w 1925 roku. Piece retortowe zamieniono na komorowe, według systemu Dessau. Polscy inżynierowie i technicy z dyrektorem inż. Bronisławem Klimczakiem opracowali i uruchomili nowe urządzenia do otrzymywania i przeróbki innych produktów wysokotemperaturowego odgazowania węgla. Był to między innymi benzol, który po rafinacji stanowił składnik mieszanki benzynowej do silników samochodowych. Powstała aparatura do zagęszczania wody amoniakalnej oraz do produkcji siarczanu amonu, destylarnia frakcyjna smoły, dostarczająca oleju karbolowego, oleju płuczkowego antracenowego i lepiku. Przygotowywano również smołę preparowaną, nabywaną przez fabryki kabli elektrycznych.
Koniunktura zaczęła poprawiać się w latach 1936–1939. Zwiększono nakłady inwestycyjne, budowano nowe gazociągi i wymieniano stare. Ulice miasta oświetlało wtedy 1847 latarni.