W okresie międzywojennym gazownia posiadała sklep przy ulicy marsz. Ferdynanda Focha 5 oraz salę pokazową urządzoną w gmachu administracyjnym, w której odbywały się, między innymi, prelekcje i pokazy oszczędnego gotowania na gazie. Tuż przed wybuchem II wojny światowej przedsiębiorstwo zatrudniało około 150 osób, w tym 3 inżynierów, 2 techników, 98 pracowników fizycznych i 44 pracowników umysłowych.
W 1938 roku produkcja gazu w przedsiębiorstwie osiągnęła poziom 6,3 mln m³. Gazownia Bydgoska pod względem wielkości i produkcji gazu była największą na Pomorzu, natomiast wśród 106 gazowni działających na terenie ówczesnej Polski zajmowała szóste miejsce po Warszawie, Poznaniu, Lwowie, Krakowie i Łodzihttps://web.archive.org/web/20130506044704/http://www.psgaz.pl/onas/oddzialy/zg_bg dostęp 23-08-2016.
Okres okupacji We wrześniu 1939 roku gazownia została przejęta przez władze miejskie i razem z komunikacją tramwajową, wodociągami, elektrownią i cegielnią tworzyła Zakład Miejski (niem. Stadtwerke Bromberg). W 1943 roku niemieckie kierownictwo uruchomiło trzeci piec i odbudowało dwa piece pionowo-komorowe systemu „Didier” o łącznej zdolności produkcyjnej 22 tys. m³ gazu na dobę.