Kościoły protestanckie spoza proweniencji kalwińskiej lub baptystycznej, które sferę kultu rozpatrywały raczej w myśl zasady normatywnej, niż regulacyjnej, położenie ambony względem stołu komunijnego uznawały zazwyczaj za adiaforę. Dlatego też w wielu kościołach metodystycznych oraz części ewangelikalnych wywodzących się z tej tradycji, stół komunijny może zajmować centralne miejsce w kościele, zaś kazalnica znajdować się z boku.
Charakterystyka i wystrój liturgiczny thumb|250px|left|Stół komunijny w kościele ewangelicko-reformowanym w Łodzi, poniżej ambony Stół komunijny jako charakterystyczny element architektury sakralnej kościołów ewangelicko-reformowanych, prezbiteriańskich, kongregacjonalnych, baptystycznych, adwentystycznych i ewangelikalnych, w przeciwieństwie do kamiennych ołtarzy, wykonany jest najczęściej z drewna, i w większości swoją stylistyką nawiązuje do ambony, chrzcielnicy, tablicy na numery pieśni oraz pustego krzyża, które wspólnie – w wykluczającej z użycia paramenty i sztukę sakralną tradycji kalwińskiej – tworzą jedyne elementy wystroju kościoła, zgodnie z zasadą regulacyjną nabożeństwa.