Rozwarstwienie kondensatu może wystąpić po jego dalszym ochłodzeniu. Po przekroczeniu linii nasyconych roztworów B w A stopniowo zwiększa się ilość roztworu A w B.
Jeżeli stężenie składnika B w parze jest większe od stężenia w parze heterozeotropu, lecz mniejsze niż w granicznym roztworze A w B, w pierwszym etapie skraplania otrzymuje się kondensat jednofazowy – roztwór A w B. W miarę kondensacji zmniejsza się ilość B w parze i obniża się temperatura układu. Proces przebiega do chwili osiągnięcia temperatury heterozeotropowej, w której pojawia się druga faza ciekła – roztwór B w A. Temperatura utrzymuje się na stałym poziomie do chwili zakończenia kondensacji. Dwufazowy kondensat może być gromadzony po wcześniejszym odebraniu kondensatu jednoskładnikowego. Jego skład może ulegać zmianom w czasie dalszego chłodzenia, ze względu na zależność rozpuszczalności A w B i B w A od temperatury.
W przypadkach, gdy stężenie B w parze jest większe od granicznego stężenia A w B jej skraplanie zachodzi bez rozwarstwienia kondensatu (roztwór A w B).
Homoazeotrop z obszarem ograniczonej mieszalności cieczy