Układami ciecz–para, które przypominają zarówno dodatni azeotrop, jak heterozeotrop, są układy dwuskładnikowe, w których punkt azeotropowy leży poza zasięgiem obszaru ograniczonej mieszalności cieczy. W takich układach A + B, różniących się proporcją składników, w jednej temperaturze mogą współistnieć w równowadze: para z roztworem B w A uboższym w B niż azeotrop; A(B)' para z roztworem B w A bogatszym w B niż azeotrop; A(B)” dwie ciecze o różnej zawartości B: A(B)” i B(A) Stopniowo wprowadzając mniej lotną ciecz B do cieczy A można obserwować kolejne zmiany stanu układu, co ilustruje szereg: A(B)', A(B)' + para, para + A(B)”, A(B)”, A(B)”” + B(A) i B(A).
Podobieństwo tego układu do heterozeotropu dotyczy stężeń B większych od stężenia w azeotropie AB. Uznając azeotrop za jeden ze składników dwuskładnikowego układu AB–B można stwierdzić, że jest to układ heterozeotropowy. Obowiązują opisane powyżej zasady interpretacji tej części wykresu fazowego A – B.
Zobacz też równowaga termodynamiczna przemiany fazowe destylacja
Przypisy
Kategoria:Przemiany fazowe Kategoria:Mieszaniny