Gdy w Pałacu Luksemburskim zaczęli zbierać się przeciwnicy pierwszego ministra, świętując i gratulując królowej sukcesu, załamany kardynał rozważał wyjazd na prowincję lub nawet z kraju. Tymczasem król wieczorem wezwał do siebie Richelieu, pisząc w liście: „Pan Kardynał ma dobrego władcę. Proszę mu powiedzieć, że mu się polecam i że ma niezwłocznie przybyć do Wersalu” Według innych relacji kardynał miał udać się do Wersalu samowolnie. Tak czy inaczej Richelieu jeszcze tej samej nocy zjawił się u króla. Został przyjęty przez Ludwika XIII bardzo serdecznie i zapewniony o królewskim poparciu. Od tego momentu pozycja Richelieu pozostała niezachwiana i kierował on polityką Francji aż do swojej śmierci w roku 1642.
Skutki Bezpośrednim skutkiem „dnia zawiedzionych” było internowanie na początku 1631 roku królowej Marii w Compiègne, po tym gdy ponownie odmówiła pogodzenia się z kardynałem. Za tym poszło całkowite rozbicie „partii dewotów”. Jej szlacheccy przywódcy, bracia Marillac, zostali zdymisjonowani i uwięzieni zaraz po samym „dniu oszukanych” (jeden z nich, Ludwik, został później ścięty). Resztę usunięto z wpływowych stanowisk po zamknięciu królowej w Compiègne.