Począwszy od XVII w. wszystkie niemal państwa europejskie wydawały ustawy regulujące postępowanie w razie udzielenia pomocy rozbitkom lub w wypadku znalezienia rzeczy z rozbitego statku. Przyjęcie zasady, iż rozbitkowie pozostają wolni, a rzeczy ich nie podlegają żadnym opłatom, wyjąwszy wynagrodzenie dla ludzi, którzy rzeczywiście udzielili im pomocy - nie daje się pogodzić z istotą feudalnego prawa nadbrzeżnego, opartego na założeniu, że rozbicie się statku u wybrzeży zmienia stan prawny ludzi i rzeczy. Jeżeli nawet w danym porządku prawnym przyjęto, że od rzeczy znalezionych na wybrzeżu pobiera się opłatę w formie znaleźnego - nie jest to już prawo nadbrzeżne.
Z drugiej strony wskazuje się, że to właśnie dawne prawo nadbrzeżne (ius naufragii) stanowi źródło idei odpłatności czynności ratowniczychI. Zużewicz-Wiewiórowska, Komentarz do art. 232, [w:] Kodeks morski. Komentarz, red. C. Łuczywek, D. Pyć, I. Zużewicz-Wiewiórowska, Warszawa 2022.. Zgodnie z polskim kodeksem morskimUstawa z dnia 18 września 2001 r. Kodeks morski (). ratownictwem morskim jest udzielanie pomocy statkowi znajdującemu się w niebezpieczeństwie na jakichkolwiek wodach oraz ratowanie znajdującego się na nim lub z niego pochodzącego mienia, jak również ratowanie innego mienia znajdującego się na morzu i niepołączonego trwale i celowo z wybrzeżem (art.