W XVII i XVIII w. prawo nadbrzeżne - przynajmniej "na papierze" - wszędzie było poważnie ograniczone, a często zupełnie zniesione. Mimo obowiązywania we wszystkich krajach europejskich praw biorących pod opiekę rozbitków, jeszcze w XVIII i XIX w. w traktatach międzynarodowych zamieszczano klauzulę o wzajemnym zniesieniu prawa nadbrzeżnego. Postanowienia zawieranych umów są do siebie podobne: rzeczy rozbitków pozostają nadal ich własnością lub ich spadkobierców; za udzielenie pomocy należy się niezbyt wygórowana zapłata, często taka sama od statku cudzoziemskiego jak i od krajowego. Określony jest również termin, w ciągu którego właściciel lub spadkobiercy mogą zgłaszać swe roszczenia. Najczęściej jest to tradycyjny okres roku i jednego dnia. Układy międzynarodowe z XVIII i XIX w. ustaliły, że termin biegnie od dnia katastrofy, a niektóre z nich przewidziały początek terminu na dzień publikacji o znalezieniu rzeczy z rozbitych statków (lub nawet na dzień trzeciej publikacji, jeżeli przewidziano trzykrotne ogłoszenie).
Regulacje prawne ratownictwa morskiego