Nasuwa się pytanie, czy wykreowany świat jest wystarczająco realny, aby zawiesić świadomość, że mamy do czynienia w wytworem technologii cyfrowej.
Przytoczyć należy również termin „wolicjonalnego zawieszenia niewiary” opracowanego przez Coleridge’a. Wydaje się, że zawieszenie niewiary w świat przedstawiony musi zachodzić, aby gracz mógł zagłębić się w rozgrywkę i utożsamić z prowadzonym przez niego awatarem. Zgodnie z założeniem badaczki Katarzyny Prajzner, światy wirtualne są obdarzane przez ich użytkowników pewnym zaufaniem już od samego początku, co powoduje, że chcą oni w tym świecie przebywać. Nie ma zatem bariery nieufności, której istnienie sugeruje Coledridge, a owo zawieszenie niewiary być może nie jest wcale wolicjonalne, czyli nie wymaga wysiłku i świadomego zmuszania się do ignorowania sygnałów o tym, że świat z którym gracz obcuje jest wirtualny. A zatem jak zauważa Janet Murray nie zawieszamy wiary w takim stopniu, w jakim aktywnie tworzymy wiarę.