Z uwagi na nasze pożądanie doświadczenia immersji, koncentrujemy się na pojawiającym się świecie i używamy inteligencji raczej po to, by wspomagać niż kwestionować realność tego doświadczenia.
Wolicjonalność zawieszania niewiary została również obalona przez Byrona Reevesa i Clifforda Nassa, którzy po wykonaniu szeregu behawioralnych eksperymentów stwierdzili, że ludzie wierząc w wirtualne światy nie wykonują żadnego wysiłku intelektualnego. Okazuje się, że mogą udawać, czerpiąc z tego dużą przyjemność, iż to, co widzą jest rzeczywiste.
Rozpatrując dalej zagadnienie zanurzania się w wirtualnym świecie przedstawionym należy wyszczególnić badania Victora Nella, który w swojej książce Lost In a Book przemycił tezę jakoby zaangażowanie odbiorcy tekstu nie było subiektywnie odczuwane jako wymagające wysiłku ponieważ ludzie są zdolni do zautomatyzowanego dekodowania. Czytelnicy/odbiorcy muszą posiadać zdolność przenikania do wirtualnych światów bez wysiłku i niejako automatycznie. Elementy świata przedstawionego w grach komputerowych, mimo iż nie są dane realnie, to jednak stanowią pewną reprezentację przedmiotów wytwarzanych w wyobraźni odbiorcy przez ich organizację i dekodowanie. Światy wirtualne są dla ich użytkowników nową rzeczywistością, która pochłania uwagę.