Chorwaci osiedlili się w pobliżu Mikulova, a w zasadzie zostali tam osiedleni przez styryjskiego hrabiego Christofa von Teuffenbacha, ale naturalną konsekwencją asymilacji (czasami po Chorwatach pozostała tylko nazwa miejscowa, jak Charvátská Ves) jest to, że na początku XX stulecia pozostały tylko 3 etnicznie chorwackie miejscowości: Nový Přerov, Dobré Pole i największa z nich Jevišovka (dawny Frélichov, później Charvátská, gdzie w 1930 roku stanowili 74% ludności). Według czechosłowackiego spisu powszechnego w 1921 roku było ich 1682. Ze względu na czeskie i niemieckie sąsiedztwo Chorwaci byli w zasadzie trójjęzyczni (już od 1860 roku widać też było modę na zniemczanie imion i nazwisk, i tak Vuk stawał się Wolfem, a np. Malinar Mülerem.
Rząd czechosłowacki po roku 1918 zachowywał się wrogo wobec Chorwatów i próbował ich zasymilować. Po traktacie monachijskim, kiedy tereny przez nich zamieszkałe zostały zgarnięte przez III Rzeszę, czeska asymilacja została zastąpiona przez niemiecką, Chorwaci automatycznie otrzymali obywatelstwo niemieckie, ale też i powołania do Wehrmachtu.