Uroczyste otwarcie Domu dla Sierot (niem. Sechstes Reichs-Waisenhaus) nastąpiło 14 czerwca 1914 roku. Przewidziany został do zamieszkania przez 17 dziewcząt i 33 chłopców. Było w nim również mieszkanie dla rodziny opiekuńczej. Dla potrzeb wychowanków wzniesiona została, przylegająca do budynku, duża sala gimnastyczna. Pomieszczenia gospodarcze przewidziano w odrębnym budynku. Do domu należał też duży (ok. 1 ha) ogród warzywny oraz sad, zapewniający zaopatrzenie w warzywa i owoce. Aby dzieci nie czuły się izolowane od społeczeństwa, stworzono im możliwość uczęszczania do szkoły powszechnej na terenie miasta. Po jej ukończeniu uczyły się zawodu w warsztatach rzemieślniczych.
Niemiecki dom sierot funkcjonował zaledwie 6 lat, do 1920 roku. Pierwszym dyrektorem i zarazem przełożonym sierocińca był Rudolf Seehafer. Na parterze znajdowały się dwie duże sale: jadalnia i pracownia, a oprócz tego – pokoje biurowe i techniczne, gościnne oraz umywalnie. W piwnicy umieszczono kuchnię, magazyny i sale natryskowe, zaś na I piętrze – pokoje sypialne, sale chorych, mieszkania dla przełożonych sierocińca oraz toalety i umywalnie.