Na poddaszu budynku mieścił się kompleks pomieszczeń o charakterze usługowym (pralnia, warsztaty, suszarnia).
Okres międzywojenny Po powrocie Bydgoszczy do odrodzonego państwa polskiego w styczniu 1920 roku, ulica przy której wybudowano obiekt, nazwana została Senatorską, zaś w latach 30. zmieniono jej nazwę na ul. Bronisława Pierackiego. Dom został przejęty przez gminę Bydgoszcz. Początkowo mieścił się tu Państwowy Dom Sierot, zaś od 1923 roku Instytut Kresowców Wschodnich (zwany również Internatem Kresowym), prowadzący sierociniec dla dzieci z byłych ziem Rzeczypospolitej. Stanowił on przytułek dla chłopców – sierot po rodzicach, zamordowanych przez władze bolszewickie na kresach wschodnich.
W 1936 roku nieruchomość przeszła do dyspozycji Zarządu Miejskiego, który przeznaczył ją na cele szkolne. Od lipca 1937 roku w obiekcie organizowano ekspozycje i wystawy Muzeum Miejskiego.
Dawna sala gimnastyczna w latach 20. XX w. zamieniona została na kaplicę o charakterze publicznym. Gdy erygowano 1 maja 1924 roku parafię św.