Dobrze zachowany fragment obejmował ostatnich 16 pozycji, kolejnych 5 prawdopodobnie znajdowało się w proksymalnym fragmencie, który przemieścił się na skutek procesów tafonomicznych. W każdej pozycji znajdował się jeden bądź dwa zęby aktualnie działające, a następne dwa oczekiwały na swoją kolej. Zęby szczękowe López-Martínez opisują jako wąskie, z wydatnym kilem pośrodkowym po stronie bocznej tworzonym przez szkliwo, podobnie jak u charonozaura. Cruzado-Caballero i inni wspominają też ich diamentowaty kształt oraz niewielkie brodawki, różniące Blasisaurus od Tethyshadros czy hadrozaura. Średni wymiar zęba López-Martínez et al. podają jako 5,6 mm.
Smukła, prostokątna kość zębowa mierzy 33,0 cm długości oraz 15,1 cm wysokości (pomiar na wyrostku dziobiastym). Jej brzegi brzuszny i grzbietowy przebiegają równolegle. López-Martínez i współpracownicy zauważają odgięcie w dół w części dziobowej, wskazują też na obecność szerokiej diastemy pomiędzy powierzchnią przedzębową a pierwszym zębem kości zębowej. Odróżnia ona Blasisaurs od Pararhabdodon. Na powierzchni bocznej kości zauważają otwory odżywcze niewielkich rozmiarów, w przeciwieństwie do dużego otworu w okolicy spojenia. Wyrostek dziobiasty kieruje się do przodu, tworząc z osią szczęki i żuchwy kąt 75°.