W 1913 r. w związku z problemami lokalowymi urządzono pomocniczy oddział szkolny w kamienicy przy ul. Dworcowej 100, który funkcjonował do 1918 r. Jednocześnie podjęto kroki zmierzające do rozbudowania gmachu w kierunku wschodnim. Autorem projektu został architekt Otto Brecht, który wiosną 1913 r. sporządził plany sześcioklasowego skrzydła z salą gimnastyczną. Projekt został potwierdzony podpisem ówczesnego miejskiego radcy budowlanego Heinricha Metzgera, jednakże ostatecznie do realizacji planu rozbudowy nie przystąpiono.
Okres międzywojenny Od 1921 r. w budynku działały dwie niemieckie szkoły, zwane jednakowo Szkoła Powszechna Karola w Śródmieściu. Pierwsza była szkołą katolicką kierowaną przez Pawła Sekurę, która funkcjonowała przynajmniej do 1926 r. Druga była szkołą ewangelicką, pod kierownictwem Fritza Hoppa, istniejącą do 1924 roku. Od 1925 r. mieściła się tu koedukacyjna 7-klasowa polska Szkoła Powszechna im. Henryka Sienkiewicza. W roku szkolnym 1936/1937 dokonano rozdziału na dwie analogiczne szkoły, z tym, że nowa otrzymała imię Józefa Sowińskiego, a jej kierownikiem został Leon Warsiński.