Był obok Bieleckiego czołowym przeciwnikiem zawarcia polsko-radzieckiego układu Sikorski-Majski z lipca 1941, wystąpił na tym tle przejściowo z Komitetu Zagranicznego PPS. Po tragicznej śmierci gen. Sikorskiego w lipcu 1943 prowadził rozmowy z prezydentem Raczkiewiczem i gen. Sosnkowskim w sprawie powołania nowego rządu, odmówił jednak prezydentowi jego sformowania wobec niechęci do współpracy ze Stronnictwem Ludowym (SL). Zabiegał bez powodzenia o stanowisko ministra obrony narodowej i był kandydatem PPS na ministra skarbu (jego wejściu do rządu sprzeciwiali się m.in. Stanisław Mikołajczyk i Karol Popiel), w ocenie SL przyczynił się do mianowania gen. Sosnkowskiego na Naczelnego Wodza. W tym samym czasie był w Komitecie Zagranicznym PPS zwolennikiem zastąpienia w rządzie Mariana Seydy i Wacława Komarnickiego z SN frakcją „młodych” tej partii z Tadeuszem Bieleckim (wbrew stanowisku SL i Stronnictwa Pracy).
Po zakończeniu wojny pozostał w Londynie, kierując organizacją PPS na emigracji w Wielkiej Brytanii.