W 1994 przeszedł na emeryturę.

W latach 1975–1990 był członkiem Komisji „Wiara i Ustrój” przy Światowej Radzie Kościołów z ramienia Kościoła Ewangelickiego w Niemczech.

W 1954 poślubił Hilke S. Schütte.

Myśl teologiczna W Heidelbergu był jednym z członków studenckiej grupy badawczej, która po pewnym czasie stała się znana jako „koło Pannenberga”. Owocem dyskusji toczonych na łonie grupy była wspólna praca Offenbarung als Geschichte (Objawienie jako historia), w której w siedmiu tezach dogmatycznych zaproponował nową koncepcję objawienia. Choć Pannenberg pozostawał pod głębokim wpływem Bartha i jego teologii Słowa Bożego, to jednak uznał, że odrzucenie teologii naturalnej i oddzielenie teologii od historii było błędem. Zdaniem Pannenberga objawienie dokonało się w historii, a zwłaszcza w dziejach Izraela oraz życiu i działalności Jezusa Chrystusa, w stopniu najwyższym w jego zmartwychwstaniu. Nie można oddzielać „Jezusa historii” od „Chrystusa wiary”, jak uczynił to Rudolf Bultmann. Zmartwychwstanie nie jest jedynie kwestią wiary, co czyniłoby z chrześcijan zamkniętą grupę posiadaczy wiedzy tajemnej, lecz historyczną rzeczywistością, której świadkami są wszyscy ludzie dysponującymi źródłami na jego temat.