Ponieważ każde źródło historyczne można zakwestionować, źródła te nie dostarczają pewności zmartwychwstania – może ją zapewnić jedynie wiara. Wiara wykracza poza dowody, jednak jest na nich oparta i nie jest z nimi sprzeczna.
Ponieważ objawienie dokonuje się w historii, jego wypełnianie dokona się dopiera na końcu dziejów, dopiero wtedy ludzie poznają pełnię prawdy. Nadaje to teologii Pannenberga orientację eschatologiczną. Nie znaczy to jednak, że ludzie pozostają w ciemności, gdyż antycypacją końca dziejów jest zmartwychwstanie. Wszystko, co odsłania się w historii od czasów Jezusa nie jest nową jakością, lecz tym samym objawieniem, które już dokonało się w losie Chrystusa.
W Grundzüge der Christologie Pannenberg dokonuje rozróżnienia pomiędzy „chrystologią odgórną” a „chrystologią oddolną” jako dwiema odmiennymi metodami uprawienia chrystologii. Dla pierwszej punktem wyjścia jest boskość Syna Bożego, a następnie rozpatrywane jest wcielenie i jego następstwa. Pannenberg pomija tę metodą, natomiast zajmuje się drugą, w której punktem wyjścia jest człowieczeństwo Jezusa z Nazaretu. Dowodem boskości Jezusa jest zmartwychwstanie, które ukazuje słuszność wszystkich jego uroszczeń. Wcielenie postrzega jako wniosek, a nie punkt wyjścia chrystologii.