LPT – lekki, polski pojazd wojskowy opracowany w 1978 roku w Wojskowym Instytucie Techniki Pancernej i Samochodowej w Sulejówku. Nazwa samochodu pochodzi od pierwszych liter jego charakterystyki: Lekki Pojazd Terenowy.

Historia W drugiej połowie lat siedemdziesiątych, bazując na doświadczeniach innych armii, postanowiono skonstruować lekki pojazd pomocniczy, który mógłby być wykorzystany na współczesnym polu walki. LPT miał służyć do ewakuacji rannych oraz do innych zadań transportowych (np. przewozu amunicji). Pojazd przeznaczony był do użycia przez wojska powietrznodesantowe, dlatego też duży nacisk podczas prac projektowych położono na ograniczenie masy konstrukcji.

Kierownikiem projektu był prof. Zbigniew Burdziński. Zespół konstrukcyjny stanowili pracownicy Wojskowego Instytutu Techniki Pancernej i Samochodowej w Sulejówku: Władysław Bohuszewicz, Henryk Kałwa, Stanisław Kukla, Leszek Orłowski i Ryszard Mościcki. Projekt powstał od podstaw – nie wzorowano się na innych pojazdach, nie kopiowano innych rozwiązań. Starano się natomiast w jak największym stopniu wykorzystać elementy i podzespoły Fiata 126p – co wpłynąć miało na redukcję kosztów projektu.