Na skrzydłach bocznych, rozmieszczono cztery sceny, których narracja została skomponowana w układzie strefowym w kierunku czytania na całej szerokości nastawy. Każde przedstawienie charakteryzuje się zróżnicowaną scenerią, którą tworzy reprezentacyjne wnętrze (Zwiastowanie), dolina górska (Nawiedzenie) oraz prymitywna szopa (Boże Narodzenie i Pokłon Trzech Króli).
Uwagę zwraca bogata kolorystyka, w której przeważają intensywne barwy (głównie błękity, czerwienie, purpury, żółcie i zielenie) uzupełnione złoceniami. Każdą z postaci cechuje typowa dla sztuki przełomu XIV i XV wieku idealizacja. Malarz nadał im delikatne, indywidualne rysy twarzy oraz wytworne kostiumy o delikatnie fałdowanych draperiach, niektóre (m.in. królów) z bogatą dekoracją ornamentalną. Zgodnie z konwencjami stylu pięknego artysta podkreślił za pomocą wyrafinowanej lecz subtelnej mowy ciała relacje pomiędzy niektórymi członkami rodziny Marii, ścisłość tych relacji potęguje zamknięta kompozycja, która jednocześnie buduje przestrzeń. Znajomość skrótów perspektywicznych widoczna jest w scenie Zwiastowania (układ płytek posadzki, klęcznika, pulpitu i ławy) oraz Bożego Narodzenia i Pokłonu Trzech Króli. thumb|252px|Zamknięty ołtarz Na rewersie lewego skrzydła został ukazany Chrystus jako Vir Dolorum w otoczeniu arma Christi.