Budynki mieszkalne wykonane z wielkiej płyty, które powstawały masowo w Polsce Ludowej, podlegały nieustannej krytyceStolica nr 34 (1600) 20.08.1978.Inż. Jan Mroziński: „Obecne działanie architekta ogranicza się do składania typowych elementów. Nie byłoby to jeszcze najgorsze gdyby nie fakt, że te elementy to przede wszystkim wielka płyta i to na terenie całego kraju. Ta monokultura budowlana sprawia, że realizacja wyrazu przestrzenno-plastycznego proponowanego przez architekta, jest niemożliwa. [...] Narzekamy, że zamiast budować miasto stawiamy osiedla-sypialnie.” Stolica nr.38 1979.„-A sam Ursynów jaki jest? -Samo osiedle jest niebrzydkie tylko...te bloki! Takie brzydkie, obskurne, niby kolorowe, bo na balkonach dużo kwiatów i ogródki są, ale te bloki betonowe, do których człowiek wraca po to tylko, żeby przenocować, gdzie nie ma życia rodzinnego, bo każdy kto pracuje, to pracuje w odległych dzielnicach i wraca późno, zmęczony, i na nic nie ma ochoty, tylko idzie spać albo ogląda telewizję!” Mirosława Talar, RAZEM (tygodnik) nr 38/1983. zarówno społeczeństwa, jak również i środowiska architektonicznego konfrontującego się z normatywami mieszkaniowymi komunistycznego państwa skutecznie ograniczającego możliwości twórcze architektów.