Dzieła Radnickiego to próba połączenia doświadczeń, jakie wyniósł z formizmu i malarstwa Cézanne’a z eksperymentem kolorystycznym.
W latach sześćdziesiątych krytyka widziała w Radnickim jedynego malarza, który twórczo powrócił do prób formistycznych po wielu latach różnych zmian. W ostatnich obrazach zbliżał się do abstrakcji. Malował martwe natury i pejzaże, kompozycje figuralne, wnętrza.
Duże zespoły jego prac znajdują się w kolekcjach Muzeów Narodowych w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu i Poznaniu. Wybitne dzieła posiadają także: Muzeum Narodowe w Kielcach, Muzeum Ślaskie w Katowicach, Muzeum Okręgowe im. L. Wyczółkowskiego w Bydgoszczy i Muzeum Okręgowe w Toruniu.
W 2015 Muzeum Narodowe w Krakowie i Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie zorganizowały wystawę monograficzną Zygmunt Radnicki (1894–1969), której autorem był Światosław Lenartowicz, jednocześnie redaktor towarzyszącego ekspozycji katalogu. Równolegle w Galerii Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie otwarto ekspozycję Zygmunt Radnicki Uczeń i nauczyciel.
Przypisy .