rozpoczęto masową produkcję ogniw srebrowo-cynkowych przeznaczonych do zasilania zegarków, aparatów słuchowych i podobnych miniaturowych urządzeń tranzystorowych.
Baterie te stosowano w sprzęcie wojskowym, samolotach, były one i nadal są stosowane w załogowych statkach kosmicznych, gdzie ich krótki czas życia i możliwość jedynie ograniczonej liczby cykli ładowania nie jest istotną wadą.
Baterie srebrowo-cynkowe zasilały Moduły księżycowe programu Apollo, łazik księżycowy i systemy podtrzymywania życia podczas spacerów kosmicznych. W module dowodzenia programu Apollo, po oddzieleniu modułu serwisowego podczas wejścia do atmosfery baterie srebrowo-cynkowe były jedynym źródłem zasilania aż do momentu wodowania. Baterie modułu dowodzenia były ładowane podczas lotu z ogniw paliwowych modułu serwisowego.
Po incydencie z eksplozją zbiornika z ciekłym tlenem w misji Apollo 13, baterie srebrno-cynkowe modułu dowodzenia i modułu księżycowego były jedynymi źródłami energii do końca misji i przyczyniły się do uratowania życia astronautom.