Jest możliwe, ale nie pewne, iż to już za Achemenidów zbudowano tutaj system umocnień służący do obrony terytorium Persji przed najazdami nomadów ze stepów środkowej Azji. Dzisiejsze pozostałości murów, znajdujące się na północ od rzeki Gorgân, zwane Bramami Aleksandryjskimi są inną konstrukcją, wzniesioną tu za czasów hellenistycznych, ale wielu historyków podejrzewa, iż były one budowane na bazie wcześniejszych, perskich umocnień.
Pod panowaniem Seleucydów Po klęsce Achemenidów Hyrkania weszła w skład imperium Aleksandra, a po jego śmierci została opanowana przez jednego z diadochów - Seleukosa i weszła w skład jego państwa. Pod władzą potomków Seleukosa pozostawała do momentu secesji Andragorasa, satrapy Partii. Przyczyną buntu była najprawdopodobniej postawa Seleucydów, koncentrujących się na zachodniej części swojego imperium, wobec prowincji wschodnich, stale zagrożonych przez najazdy ze stepu. Secesja nie uchroniła jednak satrapii przed upadkiem, który nastąpił w drugiej połowie III wieku p.n.e., kiedy to Parnowie, jedno z plemion Dahów, podporządkowało sobie jej tereny. Partia została utracona przez Seleucydów na zawsze, ale wyprawa Antiocha III, który pokonał najeźdźców i zmusił ich do uległości i oddania mu władzy nad częścią Hyrkanii.