Ogólna sytuacja na froncie po serii zwycięstw Armii Czerwonej spowodowała, że na początku września 1943 roku Hitler zaczął rozpatrywać możliwość wycofania 17. Armii. W związku z tym 10 września taka decyzja została podpisana. Termin i sposób ewakuacji nie były jeszcze ostatecznie ustalone więc możliwości obronne 17. Armii pozostały bez zmian. O planach tych bardzo szybko dowiedziała się strona przeciwna, co by wskazywało na rozpracowanie tajemnicy Enigmy. Dowództwo Armii Czerwonej postanowiło wykorzystać sytuację i zniszczyć zaprawione w bojach oddziały, żeby nie mogły wziąć udziału w obronie Krymu.
Zadanie pokonania Niemców na półwyspie wyznaczono Frontowi Północnokaukaskiemu dowodzonego przez gen. Iwana Pietrowa. Składał się on z czterech armii – 9., 18., 56. i 58. – wspieranych z powietrzna przez 4. Armię Lotniczą. Siły frontu liczyły 317 421 żołnierzy, 4435 dział i moździerzy, 314 czołgów i dział samobieżnych oraz 599 samolotów. Głównym celem jego ofensywy był rejon Noworosyjska, który mimo licznych umocnień uważano za możliwy do wyzwolenia. Dodatkowo powodzenie natarcia umożliwiało oskrzydlenie głównego pasa obrony Błękitnej Linii i wyjście na tyły 17. Armii. Liczono także na efekt zaskoczenia. Niemcy zamieniając miasto w twierdzę, nie spodziewali się ataku.