Dłuższa przerwa w działaniach pozwoliła osaczonej na półwyspie 17. Armii (dowódca gen. Erwin Jaenecke) na rozbudowę sił i umocnienie pozycji. Na początku września 1943 roku liczyła ona ponad 400 tys. żołnierzy, 2860 dział i moździerzy oraz co najmniej 100 czołgów i dział samobieżnych. W jej skład wchodziły 2 korpusy armijne, korpusy strzelców górskich i kawaleryjski – łącznie 9 dywizji piechoty, 3 dywizje strzelców górskich, 2 dywizje lekkie, dywizja kawalerii i polowa dywizja Luftwaffe. Wsparcie z powietrza zapewniało ok. 300 samolotów. Linia obrony, zwana Błękitną Linią, składała się z dwóch pasów o łącznej szerokości 20-25 km. Główną linię, o szerokości 5-7 km, stanowiły 3-4 pozycje chronione przez pola minowe i 3-6 rzędów zapór inżynieryjnych. Część pierwszej linii przebiegała wzdłuż rzek. 10-15 km z tyłu znajdowała się druga linia, a za nią jeszcze trzy rubieże obronne, łącznie ok. 60 km umocnień. Od północy użycie sprzętu uniemożliwiały bagna, a od południa – górzysty teren. Także brzeg morski nie sprzyjał wysadzaniu wojsk. Atak był możliwy tylko na solidnie umocnionym odcinku o długości 32 km.