W tej części Pius X często powołuje się na nauczanie Leona XIII, a szczególnie na jego konstytucję Officiorum et munerum.

Po wydaniu Encyklika była w swoim czasie bardzo głośnaWielka ilustrowana encyklopedia Gutenberga (1929–1934, Kraków). W 1910 Pius X odwołał się do niej w przysiędze antymodernistycznej („Ja … (…) poddaję się też z należytym uszanowaniem i całym sercem wyrokom potępienia, orzeczeniom i wszystkim przepisom zawartym w encyklice Pascendi i dekrecie Lamentabili, zwłaszcza co się tyczy tzw. historii dogmatów.ks. Alojzy Starker SI "Przysięga Antymodernistyczna" na łamach: „Przegląd Powszechny”, Rok dwudziesty ósmy. – Tom CX (kwiecień, maj, czerwiec 1911), Kraków 1911, ss. 175-188). Przysięgę tą musiał składać każdy ksiądz i biskup przed uzyskaniem święceń oraz nauczyciele religii i profesorowie seminariów duchownych (obowiązek ten zniósł w 1967 Paweł VI).

Tradycjonaliści katoliccy oskarżają posoborowych hierarchów Kościoła katolickiego o głoszenie poglądów modernistycznych potępionych w Pascendi Dominici gregis.

Przypisy

Linki zewnętrzne Tekst encykliki w języku polskim Tekst encykliki w języku angielskim na vatican.va Komentarz do encykliki Pascendi Dominici Gregis biskupa krakowskiego kard. Jana Puzyny

Kategoria:Encykliki Piusa X Kategoria:Utwory literackie z 1907