Po ataku Niemiec na ZSRR powrócił na wcześniej zajmowane stanowisko zastępcy dowódcy 46 Dywizji Strzeleckiej do spraw liniowych. W sierpniu 1941 został dowódcą 337 Dywizji Strzeleckiej na Froncie Północnokaukaskim, która znajdowała się w stadium formowania w Astrachaniu, by wejść w skład 57 Armii Rezerwowej. Od stycznia 1942 dywizja walczyła w składzie Frontu Południowego, gdzie nie osiągnęła większych sukcesów. Rozkazem dowódcy 6 Armii z dniem 3 lutego 1942 Buszew został karnie zwolniony z zajmowanego stanowiska i wyznaczony na stanowisko pełniącego obowiązki zastępcy dowódcy 411 Dywizji Strzeleckiej. W marcu 1942 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 211 Szkolnej Brygady Strzeleckiej, a w kwietniu 1942 – dowódcy 23 Brygady Zaporowej w składzie Stalingradzkiego Okręgu Wojskowego. Brygada w składzie Frontu Południowego brała udział w krwawych walkach nad Donem. W sierpniu 1942 Buszew został wyznaczony na dowódcę 10 Samodzielnej Gwardyjskiej Brygady Strzeleckiej 9 Armii na Froncie Zakaukaskim. W listopadzie 1942 został dowódcą 176 Dywizji Strzeleckiej, która w składzie 18 Armii Desantowej wyróżniła się w Noworosyjsko-Tamańskiej operacji zaczepnej. Za udział w tej operacji dywizja została przemianowana na 129 Gwardyjską, a S. Buszew został odznaczony Orderem Kutuzowa II stopnia.