Po zakończeniu wojny w marcu 1946 został skierowany na Wyższy Kurs Akademicki przy Wyższej Akademii Wojskowej im. K. J. Woroszyłowa. Po zakończeniu kursu w marcu 1947 został szefem oddziału gotowości bojowej Uralskiego Okręgu Wojskowego. Od sierpnia 1949 był dowódcą 119 Korpusu Strzelców Górskich w Turkiestańskim Okręgu Wojskowym. W październiku 1950 został skierowany do pełnienia służby w Wojsku Polskim, gdzie od 9 lutego 1951 do 3 listopada 1954 był zastępcą dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego do spraw liniowych. W grudniu 1954 powrócił do służby w Armii Radzieckiej, gdzie był szefem katedry wojskowej Kazańskiego Instytutu Weterynaryjnego. W październiku 1956 został przeniesiony do rezerwy.

Był aktywnym działaczem organizacji kombatanckich. Napisał wspomnienia z okresu swojej służby wojskowej, m.in. na temat wojny domowej w Hiszpanii oraz okresu II wojny światowej. Zmarł po ciężkiej chorobie w Kujbyszewie i tam został pochowany na Cmentarzu Południowym.

Życie prywatne

Od 1925 był żonaty z Agrypiną Francuzową (ur. 1907). Małżeństwo miało córkę i synaJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom I: A–H, Toruń 2010, s.