Inkunabulistyka (od słowa inkunabuł) – dział bibliologii historycznej zajmujący się badaniem inkunabułów oraz opisywaniem ich cech bibliograficznych i typograficznych. Inkunabulistyka bada też historię drukarzy i drukarstwa w XV wieku.
Początki inkunabulistyki Za początek inkunabulistyki przyjmuje się 1643 rok, w którym ukazał się pierwszy katalog inkunabułów autorstwa Jana Sauberta, będący jednocześnie częścią jego większego dzieła o historii biblioteki norymberskiejHelena Szwejkowska Książka drukowana XV–XVIII wieku, wyd. PWN Wrocław 1975 s.61. W kolejnych katalogach pojawiały się opisy inkunabułów zarówno ze zbiorów pojedynczych, jak i z różnych kolekcji. Jednym z autorów takiego katalogu był Georg Wolgang Panzer, który zastosował kryteria typograficzno-chronologiczne (wcześniej korzystał z nich w badaniach nad historią drukarstwa). Następnie François-Xavier Laire udoskonalił ten opis, jednak to Ludwig Hain w Repertorium bibliographicum (1826-1838) zawarł najbardziej precyzyjne opisy oraz największą dotąd liczbę pozycji – 16 tys. 299 inkunabułów. Dzieło to, do dziś uważane za podstawową bibliografię inkunabułów, ma układ alfabetyczny. Opisy każdego tytułu zawierają cechy formalne, które pozwalały na identyfikację druku;