były to wiernie przytaczane incipity i explicity tekstów. W następstwie tych zasad pojawiały się różne prace katalogowe, a także centralne katalogi inkunabułów w skali krajowej, np. we Francji, zapoczątkowany przez Marie Pellechet, oraz bibliografie narodowe.
Rozwój inkunabulistyki Dynamiczny rozwój inkunabulistyki nastąpił po 1900 roku (wtedy też obchodzono 500-lecie urodzin Gutenberga); w 1904 roku rozpoczęła działalność Komisja wydawnicza Międzynarodowego Katalogu Inkunabułów pod przewodnictwem Konrada Haeblera, mająca siedzibę w Berlinie. Po 20 latach pracy komisja zaczęła wydawać dzieło pt. Gesamtkatalog der Wiegendrucke (GW), w którym znalazły się głównie zbiory niemieckie, skandynawskie i środkowoeuropejskie (w tym również polskie). W GW wykorzystano układ alfabetyczny, używany wcześniej przez Haina. Do dziś dzieło to pozostaje nieukończone, kolejne tomy publikowane są nieśpiesznie – do 2005 roku wydano ich 1. Można z nich skorzystać dzięki dedykowanej bazie danych.