W szybszym tempie powstaje Incunabula Short Title Catalogue (ISTC), komputerowa baza danych zainicjowana przez Lotte Hellinga z British Library, która zawiera prawie każdą wydrukowaną czcionką ruchomą pozycję w XV-wiecznej Europie. Poza tą międzynarodową bazą nadal powstawały liczne katalogi krajowe. Do tworzenia monografii i bibliografii narodowych w dużej mierze przyczynił się rozwój studiów nad początkami drukarstwa.
Instrukcje tworzenia katalogów są zależne od środowiska, w którym powstają i przyjętej tam praktyki. Najpopularniejsza to ta oparta na tzw. instrukcji pruskiej, którą stosuje GW.
Inkunabulistyka w Polsce Pierwszy polski samoistny katalog inkunabułów to Dwieście najstarszych inkunabułów z Biblioteki Kapitulnej Krakowskiej od roku 1462–1500 autorstwa Ignacego Polkowskiego z 1887 roku. Jednak to Katalog inkunabułów Biblioteki Uniwersyteckiej we Lwowie (1912) Eugeniusza Barwińskiego jest pierwszym katalogiem nowoczesnej inkunabulistyki. W 1937 roku w polskich zbiorach krajowych zarejestrowanych było ponad 15 tys. tytułów, które stały się podstawą współpracy Polski z GW. Jednym z bardziej wyróżniających się drukowanych katalogów był Katalog inkunabułów Biblioteki Kapitulnej w Gnieźnie (1939) Leona Formanowicza. Po wojnie powstały m.in.