W pierwszej połowie roku 1979 zbudowano cztery samochody: WK002 i WK003, wyprodukowane w styczniu i lutym 1979 roku, różniły się od WK001 tylko w szczegółach; WK004, wyprodukowany w marcu 1979, miał tylny spojler umieszczony konwencjonalnie, za osią tylną, jednakże konstrukcja podwozia (m.in. złe umieszczenie kolektorów wydechowych i zbiorników) nadal uniemożliwiała uzyskanie efektu przypowierzchniowego; WK005, wyprodukowany w kwietniu 1979, był wyraźnie dłuższy i miał podwozie umożliwiające uzyskanie efektu przypowierzchniowego.
Po okresie testów na początku kwietnia 1979 Kauhsen wziął udział w zawodach Aurora F1. Brancatelli na torze Circuit Zolder zakwalifikował się na ósmym miejscu, ale odpadł z wyścigu na drugim okrążeniu.
Debiut Kauhsena w Formule 1 przypadł na Grand Prix Hiszpanii. Na to Grand Prix przywieziono zarówno model WK004, jak i WK005, ale WK005 miał służyć jako samochód zastępczy. Jednakże te wersje różniły się od prototypów i były ponad 20 cm dłuższe od pierwszej wersji. Wystąpił również problem z oponami, ponieważ Kauhsen nie zapłacił firmie Goodyear całej należności, za co amerykańska firma wysłała niemieckiemu zespołowi stare opony. W dodatku nie dało się odpalić WK004 i Brancatelli był zmuszony wziąć udział w kwalifikacjach na modelu WK005.