Zachęcony sukcesami szach Persji postanowił wykorzystać wewnętrzne zamieszanie w Imperium Osmańskim, do jakiego doszło po zamordowaniu sułtana Osmana II, i zaatakował tureckie posiadłości w Iraku.
Wojna Sprzyjający moment dla Szacha nadszedł wraz z serią buntów, do których doszło w Imperium Osmańskim: Abazy pasza, bejlerbej Erzurum, zbuntował się w okresie, gdy od 1621 roku Bagdad był w rękach oficera janczarów Subaszi Bakra i jego następców. Gdy Bakr nie chciał zrezygnować z władzy i szukał uznania swej pozycji wśród lokalnych dygnitarzy, sułtan rozkazał, by interweniował przeciwko niemu Hafiz Ahmed Pasza, bejlerbej Diyarbakiru. Bakr zwrócił się o pomoc do szacha perskiego Abbasa, który wysłał wojska na pomoc Bakrowi. By nie dopuścić do utraty Bagdadu, Hafiz Ahmed nawiązał rozmowy z Bakrem i przekonał go, by na powrót stał się lojalnym poddanym sułtana. W odpowiedzi Persowie oblegli Bagdad i zdobyli go z pomocą syna Bakra Muhammada 14 stycznia 1624 roku. W następstwie perskiego podboju doszło do masakry sunnickiej części ludności miasta, przez co Bagdad stał się miastem szyickim. Szach Abbas, rozpoczynając wojnę w niekorzystnym dla Turcji momencie, liczył na przywrócenie granicy, jaka istniała między obu państwami na początku XVI wieku.