Upadek Bagdadu był potężnym ciosem dla prestiżu Turcji. Tureckie garnizony ogarnął popłoch, dzięki czemu Persowie wkrótce opanowali większość dzisiejszego Iraku, w tym takie miasta jak Kirkuk, Mosul oraz Nadżaf i Karbala, gdzie znajdowały się sanktuaria szyickich świętych odwiedzone wkrótce przez zwycięskiego szacha Persji. Ponadto Persja opanowała zachodnią część Gruzji. W 1625 roku Hafiz Ahmed Pasza, już jako Wielki Wezyr, ruszył, by odebrać Bagdad. Pomimo taktyki spalonej ziemi zastosowanej przez Abbasa, armia turecka dotarła do Bagdadu i otoczyła miasto w listopadzie z trzech stron. Choć wojskom tureckim udało się przebić przez zewnętrzne umocnienia Bagdadu, samego miasta nie zdążyły zdobyć przed przybyciem z odsieczą armii szacha perskiego. Turcy wycofali się do silnie umocnionego obozu, nie zaniedbując przy tym oblężenia miasta. Szach Abbas Wielki ograniczył się do odcięcia armii tureckiej od zaopatrzenia. Przyniosło to oczekiwane skutki, gdyż Turcy nie mając innego wyjścia, opuścili umocnione pozycje i podjęli ryzyko ataku na armię perską, którą odparli z wielkimi stratami 4 lipca 1626 roku. Następnie armia turecka porzuciła oblężenie Bagdadu i wycofała się do Mosulu.