Małe formy prozatorskie, zebrane w tomach „Trzy historye” (2000) i „Szmermele” (2004) krytyka przywitała jako gry tekstowe, pastisze i parodie. „Gdyby Sławomir Mrożek debiutował w XXI wieku – notował Paweł Dunin-Wąsowicz – pisałby pewnie takie właśnie postmodernistyczne etiudy”P. Dunin-Wąsowicz [rec. z „Trzech historii” w:] „Machina” 2001, nr 4, s. 136.. Darek Foks dodawał: „Z takim talentem do żonglowania kodami i nadawania im nowego życia w stale zaskakujących kombinacjach można rozleniwionego czytelnika doprowadzić do ciężkiej bezsenności”D. Foks, Franczak i jego własność, [w:] „Twórczość” 2005, nr 6.. W prasie kulturalnej Franczak publikował osobiste eseje skupione na tematach egzystencjalnych, zebrane następnie w tomach „Grawitacje” (2007) oraz „Kwiatki” (2010). Przedstawiane one bywały albo – jak pisała Justyna Sobolewska – jako „niby-dziennik przetykany esejem i zalążkami powieści”J. Sobolewska, Literatura spacerowa, w: „Przekrój” 2007, nr 36, s. 74, https://polki.pl/po-godzinach/ksiazki,literatura-spacerowa,10005293,artykul.html., albo – wedle słów Justyny Cembrowskiej – w kategoriach literackiej sylwy, w której na plan pierwszy wysuwają się „umowność formuły dziennika i konstrukcyjny, tekstowy charakter całości”J. Cembrowska, Dziura w projekcie albo uwalnianie się spod władzy mistrzów, w: „FA-art” 2008, nr 1..