W następnych dniach walczył w kampanii wrześniowej jako podporucznik rezerwy piechoty. Szczegóły jego szlaku bojowego nie są znane (na wypadek wojny miał zostać jednym z dowódców plutonu ckm w 13 Pułku Piechoty w Pułtusku). Trafił do niewoli sowieckiej, najprawdopodobniej do obozu jenieckiego w Starobielsku. Według niepotwierdzonych źródeł mógł zostać zamordowany przez NKWD w kwietniu/maju 1940 r. w Charkowie. Jego nazwisko nie figuruje jednak w opracowaniach poświęconych zbrodni katyńskiej, tj. w księdze cmentarnej Charkowa z 2003, ani na aktualizowanej o nowe wyniki badań stronie „Cmentarze katyńskie”.
Był wielokrotnym (17) mistrzem Polski – indywidualnie i w sztafecie. Z powodzeniem, tj. na poziomie drużyny narodowej, uprawiał również piłkę wodną.
Ordery i odznaczenia Brązowy Krzyż Zasługi (19 marca 1931 r.) „za zasługi na polu rozwoju sportu”.
Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
Przypisy
Bibliografia „Łódź w Ilustracji”, 22 III 1931, nr 12, s. 6.