W 859 władca Nanzhao przyjął tytuł cesarza. W okresie największego rozkwitu państwo obejmowało cały Junnan, południowy Syczuan, zachodnie Kuejczou, północny Laos i Tajlandię oraz północno-wschodnią Birmę. Jednak panowanie nad Syczuanem i północnym Wietnamem były kluczowe dla cesarstwa chińskiego i Nanzhao nie zdołało utrwalić tam swojego panowania. Podobnie atak na północną Birmę nie przyniósł zysków terytorialnych, wpłynął jedynie pośrednio na wzmocnienie państwa Pagan, niszcząc jego północnobirmańskiego konkurenta – Pyu. Było także uznawane za suzerena przez tajskie królestwo Tai-Lue w Sipsong Panna (Xishuangbanna) i było pod jego kontrolą w okresie Tang i Song. Doskonale zorganizowane, częściowo według wzorów chińskich, pod koniec IX w. było najpoważniejszym konkurentem Tangów. Część elit Nanzhao była kształcona w Chengdu i Chang’anie, gdzie nauczyli się czytania i pisania po chińsku, byli jednak niechętni konfucjanizmowi.