Na "Wienus" wziął udział w dalszym ciągu wojny rosyjsko-szwedzkiej, uczestnicząc w bitwach pod Rewlem 2 maja 1790 roku, za którą został nagrodzony złotą szpadą "za odwagę" i pod Wyborgiem 23 czerwca 1790 roku. W toku tej ostatniej jego okręt zatopił 12 szwedzkich łodzi wiosłowych, zdobył pięć galer, kuter i statek transportowy oraz po pojedynku artyleryjskim i abordażu okręt liniowy "Rättvisan". W uznaniu zasług został odznaczony Orderem św. Włodzimierza III klasy i awansowany do stopnia kapitana 1 rangi (komandora).
W czasie wojny II koalicji antyfrancuskiej Robert Crown wziął udział w anglo-rosyjskiej inwazji w Holandii. 22 stycznia 1799 roku został mianowany kontradmirałem, 11 lutego 1804 roku wiceadmirałem. W 1812 roku, na czele sześciookrętowej eskadry rosyjskiej przeszedł z Archangielska do Wielkiej Brytanii i w oparciu o tamtejsze porty wziął udział w blokadzie Francji. W 1814 roku, po Restauracji Burbonów, przewiózł z Londynu do Francji na pokładzie swego okrętu flagowego króla Ludwika XVIII. Po zakończeniu wojen napoleońskich powrócił do Floty Bałtyckiej. 8 lutego 1824 roku został awansowany do stopnia pełnego admirała. Przeszedł w stan spoczynku w 1831 roku i osiadł na stałe w Petersburgu, gdzie zmarł 10 lat później.
Uwagi