SZD-25 Lis – polski, jednomiejscowy szybowiec treningowy zaprojektowany w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym. Przeznaczony do doskonalenia podstawowego pilotażu po przejściu szkolenia na dwusterze.
Historia W 1959 r. Aeroklub PRL zamówił w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym w Bielsku-Białej nowy szybowiec treningowy, podobny do już używanego SZD-22 Mucha Standard, ale tańszy w budowie i o prostszej konstrukcjiAndrzej Glass, Tomasz Murawski (praca zbiorowa), Polskie szybowce 1945-2011. Problemy rozwoju, Wydawnictwo SCG, Bielsko-Biała 2012, , s. 21-24. Aby sprostać tym wymaganiom, zespół konstruktorów pod kierunkiem inżyniera Zbigniewa Badury zaprojektował szybowiec, w którym skrzydła pochodziły od SZD-22 Mucha Standard, a kadłub od szybowca SZD-16 Gil.
Gotowy szybowiec, o znakach rejestracyjnych SP-1621, oznaczony jako SZD-25 Lis oblatano 5 marca 1960 r. Za jego sterami siedział inżynier Stanisław Skrzydlewski. Konstrukcja nie spełniła pokładanych w niej nadziei. Przy minimalnej prędkości szybowiec łatwo wpadał w korkociąg i bez wcześniejszej sygnalizacji ze strony szybowca można było doprowadzić do przeciągnięcia. Dopiero zmiana kąta zwichrzenia skrzydeł (o 4,5°) nieco poprawiła sytuację.