Przekonstruowano również obrys usterzenia pionowego poprzez likwidację "płetwy" pod belką ogonową, co zdecydowanie poprawiło właściwości lotne szybowca.
Wśród zalet szybowca wymieniano twardy i wytrzymały kadłub. Inżynier Roman Zatwarnicki przygotował dokumentację techniczną seryjnego szybowca oznaczonego jako SZD-25 Lis-A, w której między innymi zmieniono względem prototypu umiejscowienie dolnego zaczepu, przesuwając go na bok kadłuba, wzmocniono dźwigar skrzydłowy oraz zamocowanie usterzenia wysokości, uszczelniono osłonę kabiny pilota, zwichrzono skrzydła, zmieniono płozę ogonową. Gotowy egzemplarz seryjny, o znakach rejestracyjnych SP-2342, oblatany został przez inżyniera Skrzydlewskiego w dn. 16 sierpnia 1961 r. Konstrukcja nie stanowiła znaczącego postępu względem produkowanych seryjnie innych szybowców przeznaczonych do szkolenia pilotów zarówno pod względem osiągów i właściwości pilotażowych czy eksploatacyjnych. Produkcję seryjną Lisa prowadzono od 1962 r.