Zamieszkiwany był wówczas przez Żydów (35,8%), Ukraińców (31,9%) i Polaków (30,2%).
Od 1 listopada 1918 do marca 1919 pod administracją Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej, od marca 1919 do 15 marca 1923 pod tymczasową administracją Polski, zatwierdzoną przez paryską konferencję pokojową 26 czerwca 1919. Suwerenność Polski nad terytorium Galicji Wschodniej Rada Ambasadorów uznała 15 marca 1923. W II Rzeczypospolitej był siedzibą administracyjną powiatu sokalskiego w województwie lwowskim.
W przededniu II wojny światowej sformowano tu Batalion Obrony Narodowej „Sokal”, wchodzący w skład Lwowskiej Brygady ON.
Po agresji ZSRR na Polskę okupowany przez Armię Czerwoną, następnie anektowany przez ZSRR.
Podczas ataku Niemiec na ZSRR zajęty przez Wehrmacht już w pierwszym dniu wojny, 22 czerwca 1941. Tego dnia Niemcy rozstrzelali pod ścianą kościoła katolickiego 11 ŻydówEncyclopedia of Camps and Ghettos, 1933–1945, tom II, cz. A, Martin Dean, Mel Hecker (red.), United States Holocaust Memorial Museum and Indiana University Press, Bloomington/Indianapolis 2012, ISBN 978-0-253-00202-0, s. 829-830. Za zgodą Niemców władzę w mieście przejęła tymczasowa ukraińska administracja ze Stepanem Ripeckim na czele oraz ukraińska milicja dowodzona przez działacza OUN Iwana Bojkę, którzy przybył do Sokala wraz z północną grupą marszową OUN.