27 czerwca 1941 do Sokala przybyło Sonderkommando 4a (część Einsatzgruppe C) pod dowództwem Paula Blobela. Z obecnością oddziału Blobela w Sokalu wiąże się szereg zbrodni na „podejrzanych osobach”, głównie na sowieckich działaczach i ŻydachKai Struve, “Deutsche Herrschaft, ukrainischer Nationalismus, antijüdische Gewalt. Der Sommer 1941 in der Westukraine”, Walter de Gruyter GmbH, Berlin/Boston 2015, ISBN 978-3-11-035998-5, e-ISBN (PDF) 978-3-11-036022-6, s. 234-243. W dniach 28-30 czerwca 1941 w trzech egzekucjach rozstrzelano w sumie ponad 300 osób. Aktywny udział w wyłapywaniu przyszłych ofiar i przekazywaniu ich Niemcom brała ukraińska milicja. Po wyjeździe Sonderkommando masowe mordy w Sokalu tymczasowo ustały. 6 lipca 1941 OUN-B zorganizowała tutaj wiec, na którym świętowano ogłoszenie niepodległości Ukrainy. Ukraińska milicja, licząca w Sokalu około 300 członków, z czego 230 uzbrojonych w broń palną, była przedstawiana jako zalążek ukraińskiej armii. Jej szkolenie wizytował Iwan Kłymiw. Niemcy przestali tolerować niepodległościowe starania Ukraińców w Sokalu w sierpniu 1941 rozwiązując milicję i powołując na jej miejsce mniej liczną Ukraińską Policję Pomocniczą. Władzę w mieście przejęła niemiecka administracja cywilna.