W 1958 w Edynburgu wykład plenarny wygłosił jeszcze pracujący w Stanach Zjednoczonych Samuel Eilenberg – polski Żyd i kolejny przedstawiciel polskiej szkoły matematycznej (posiadający już jednak tylko obywatelstwo amerykańskie), po czym nastąpiła przerwa aż do kongresu w Warszawie w 1983 roku.
Na kongresie w 1962 roku wykłady sekcyjne wygłosili Jerzy Łoś i Andrzej Pliś, a w 1966 – Aleksander Pełczyński i Kazimierz Urbanik. W 1970 Polskę reprezentowali Zofia Krygowska, Stanisław Łojasiewicz, Czesław Olech i Andrzej Schinzel (był też ponownie Samuel Eilenberg ze Stanów Zjednoczonych). Na następnych dwóch kongresach prelegentami z Polski byli: Zbigniew Ciesielski (w 1974) i Henryk Iwaniec (w 1978).
W 1983 kongres odbywał się w Polsce, więc organizatorzy mieli szansę mocniejszego zaistnienia. Jeden z wykładów plenarnych wygłosił Aleksander Pełczyński (był to ostatni dotąd taki wykład uczonego zatrudnionego w Polsce), a wykłady sekcyjne Tadeusz Figiel, Tadeusz Iwaniec, Andrzej Lasota, Michał Misiurewicz, Henryk Toruńczyk, Stanisław Woronowicz i Jerzy Zabczyk.