Rozwój polskiej matematyki w następnych latach i jej awans do światowej czołówki ilustruje udział Polaków w kolejnych trzech kongresach. W 1928 roku Polacy wygłosili ponad 20 wykładów sekcyjnych (tj. blisko 8% wszystkich takich wykładów), a w 1932 i 1936 po kilkanaście. Co więcej w programie kongresu w Zurychu w 1932 roku znalazł się wykład plenarny Wacława Sierpińskiego zatytułowany Sur les ensembles de points qu’on sait définir effectivement (był to pierwszy taki wykład wygłoszony przez Polaka), a cztery lata później w Oslo w ten sam sposób uhonorowano Stefana Banacha (tytuł jego wykładu to Die Theorie der Operationen und ihre Bedeutung für die Analysis).

Na pierwszym kongresie po II wojnie światowej odbywającym się w 1950 roku w Stanach Zjednoczonych nie pojawili się matematycy z Polski, tak jak i z prawie całego bloku wschodniego. Mimo to jeden z wykładów sekcyjnych wygłosił polski Żyd – Alfred Tarski, pracujący wówczas na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Cztery lata później w Amsterdamie wygłosił on już wykład plenarny, podobnie jak jego kolega z Berkeley – Jerzy Neyman. Trzecim (i jedynym pracującym wówczas w Polsce) wyróżnionym w ten sposób Polakiem był Karol Borsuk. Na żadnym innym kongresie nie było aż tylu polskich wykładowców plenarnych.