Próba ucieczki zakończyła się fiaskiem. Po tym wydarzeniu, rodzina znów wróciła do Francji i do starej szkoły. Dziewczynki znalazły się pod opieką Angielki, pani Flowers. Uczyła ona je dyscypliny i angielskiego. Eugenia miała wtedy 12 lat i była zbuntowaną nastolatką. Lubiła chodzić do teatru i chciała zostać aktorką. Jak potem wspominała: Gdy miałam dwanaście lat, chciałam być aktorką. Nie miałam szczęścia, zostałam cesarzową. W 1839 r. umiera Don Cyprian. Odszedł w obecności żony. Córki dojechały parę dni potem, za co Eugenia była zła na matkę. thumb|left|Prosper Mérimée
Matka, Doña Manuela, miała wielkie plany co do przyszłości córek, a konkurentów nie brakło: obie panny były bardzo piękne, Paca bardziej hiszpańska z wielkimi czarnymi oczami i oliwkową cerą, Eugenia bardziej szkocka, wysokiego jak na owe czasy wzrostu, z niebieskimi oczami, rudawymi włosami (w Anglii z tego powodu była przezywana Marchewką) i wspaniałą figurą. Oprócz wszystkiego obie panny były teraz bardzo posażne, gdyż po śmierci bezdzietnego stryja hrabiego de Teba i ojca odziedziczyły wszystkie dobra rodowe: Paca jako najstarsza 2/3, a Eugenia 1/3. Najbardziej wchodzącym w rachubę zalotnikiem był Jakub Ludwik Fitz-James, 15. książę Alba i 8.