Potem, Eugenia wraz z rodziną przeprowadziła się do apartamentu przy de la Ville-l’Evêque, mieszczącego się niedaleko Pałacu Elizejskiego. Tam ponownie odnowili kontakt z Don Prosperem. Do kręgu znajomych dołączył również Stendhal, zwany przez Eugenię „monsieur Beyle” (prawdziwe nazwisko Stendhala). Opowiadał on o wojnach napoleońskich. Dziewczynki oczekiwały spotkań z nim z utęsknieniem. Sam Stendhal nie zapomniał o Eugenii i poświęcił siostrom de Montijo rozdział w Pustelni parmeńskiej. Napisał go po hiszpańsku i zadedykował: Dla Was, Paco i Eugenio, 15 grudnia 1838 r..
Po przyjeździe Cypriana do Paryża rodzice dziewczynek nie mogli znaleźć wspólnego języka za sprawą nadmiernych wydatków Manueli. Ojciec przepisał Eugenię do gimnazjum o mniejszym rygorze, prowadzonego przez jego dawnego kolegę z armii, Józefa Bonapartego. Tam mogła oddawać się ulubionej jeździe konnej, szermierce i pływaniu. Niestety pobyt ojca w Paryżu był krótki, bo potem uczestniczył on w wojnie karlistowskiej w Hiszpanii. Eugenia bardzo źle znosiła rozłąkę z ojcem. Ponownie wróciła do dawnej szkoły. Nie chodziła do niej długo, gdyż Manuela wraz z córkami wyjechała do Anglii. Tam zapisała córki do kolegium Clifton obok Bristolu. Eugenia nie czuła się szczęśliwą w nowej szkole. Zaprzyjaźniła się z hinduską księżniczką, z którą planowała uciec do Indii.