Koncepcję Wrighta podjął i znacząco rozwinął Luca Turin.
Obszar pracy naukowej Przez cały okres działalności zawodowej R.H. Wright interesował się problemami węchu, a przede wszystkim możliwościami wyjaśnienia tych problemów w oparciu o fizykochemiczne cechy cząsteczek odorantów. Sformułował koncepcję, że oscylacje (wibracje), które charakteryzują poszczególne wiązania chemiczne, w szczególny sposób wpływają na chemoreceptory węchowe. Powoduje to powstanie charakterystycznego wzoru elektrochemicznej aktywności mózgu, interpretowanego jako specyficzny zapach.
Wright przypuszczał, że w widmie cząsteczek odorantów występują tzw. „częstości osmiczne” z zakresu 50 – 500 cm−1. Miały one wywoływać zmiany poziomu energetycznego elektronów w cząsteczkach pigmentów (ok. 20 rodzajów), występujących w śluzie nabłonka węchowego. Przejściu elektronów z metastabilnego stanu wzbudzonego do stanu podstawowego miała towarzyszyć zmiana momentu dipolowego cząsteczki pigmentu, wywołująca lokalną depolaryzację najbliższego fragmentu błony komórki węchowej. Koncepcja została opisana w książce The Science of Smell oraz w licznych publikacjach naukowych.