Uczestniczył w powstaniu wielkopolskim. Podczas powstania dowodził 2 kompanią wągrowiecką, a później III batalionem 4 Pułku Strzelców Wielkopolskich. W ramach tego batalionu walczył również w wojnie polsko-bolszewickiej, podczas której został ranny w czasie odwrotu pod Prużanami, później przez krótki okres dowodził rezerwowym 362 Pułkiem Piechoty i batalionem zapasowym 58 Pułku Piechoty.
Zdemobilizowany w 1921, w stopniu kapitana, powrócił do pracy w rolnictwie, w dzierżawionym majątku Ochodza pod Wągrowcem, był sędzią pokoju. W okresie międzywojennym Maksymilian Bartsch był aktywnym działaczem społecznym na terenie Wielkopolski. Udzielał się w działalności organizacji społecznych powstańców wielkopolskich jako członek Zarządu Głównego Towarzystwa Powstańców Wielkopolskich i członek Związku Powstańców Wielkopolskich, członek honorowy Towarzystwa byłych Czwartaków (prezes w latach 1922–1925 i w 1930) i członek zarządu Koła Oficerów Rezerwy. Przewodniczył także lokalnym kółkom rolniczym, radzie nadzorczej spółdzielni mleczarskiej, był prezesem spółki melioracyjnej Strażewo – Cieśla i Związku Plantatorów Buraka Cukrowego, zasiadał też w radzie nadzorczej Spółdzielni Rolniczo-Handlowej „Rolnik”.